Categories
Poetry

Salaysay ng mga Hindi ko Sinali sa Opisyal na Ulat

Nakakatuwa tuwing nabubunot ang pinagsisikapan mong kutkutin, tulad ng langib o ligaw na buhok. May iba’t ibang baon na panganib ang motorsiklo, ngunit hindi mo mababalutan ng proteksyon ang buong katawan nang hindi pinapagpalit ang kaluwagan ng paggalaw. Kinailangan kong habaan ang una kong hiwa. Madulas ang bakal sa bakal kapag napapadulas ang dalawa ng mantika. Maraming gamit ang daliri ng tao. Malaman ang hita ng tao. Hindi nauunawaan minsan ang trahektorya ng bala. Hindi daw masakit pero hindi halata sa kanyang mukha. Halata ang agwat sa mga pangyayari sa mundo kung saan gumagalaw ang mga himala. Mas makunat ang balat sa likod kaysa sa harap. Para kang tumutumba ng baka tuwing nagbabalik ka ng natanggal na balakang. Hinabaan ko ang una kong hiwa dahil kulang ang haba upang magkasya ang bala na nakasipit. Mabisang pampawala ng sakit minsan ang panloloko. Mabisang proteksyon minsan ang taba. Hindi mabisa ang sipit humawak kapag hindi mabisa ang daliri na humahawak. Mas maganda sa aking inaasahan ang sugat nang sinara ko na muli ang balat.


This literary piece is part of Katitikan Issue 3: (Re) Imaginations.

By Ben Aguilar

Ben Aguilar lives and works in Cagayan de Oro City. He finished a minor in Creative Writing from the Ateneo de Manila University where he was awarded the Loyola Schools Awards for the Arts for Poetry. He attended the 22nd Iligan National Writers Workshop. His works have appeared in Heights, Kritika Kultura, Ubod, Rambutan Literary, Cimarron Review, and Maintenant, among other journals. He is a member of Nagkahiusang Magsusulat ng Cagayan de Oro or NAGMAC.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.